Pochodził z Szampanii z miejscowości Payns koło Troyes (istniejąca tam później komandoria Templariuszy powstała zapewne z jego nadania). Jego rodzina należała do wasali hrabiów Szampanii. Był właścicielem Montigny-Lassage i majątku ziemskiego w okolicach Tonnerre. Żonaty, miał syna Tybalda, który później też został templariuszem. Jego żona pochodziła z rodu de Montbard, była więc krewną św. Bernarda i Andrzeja de Montbard.

W 1104 i 1114 roku de Payens towarzyszył hrabiemu Hugonowi z Szampanii w wyprawach do Ziemi Świętej. Z drugiej już nie powrócił, pozostając w Palestynie. W roku 1118 wspólnie z 8 innymi braćmi zakłada zakon templariuszy i prowadzi misję dyplomatyczną na rzecz nowego zgromadzenia, pozyskując dla niego nowych członków i sympatyków. Za pośrednictwem Hugona z Szampanii, który również przystąpił w 1126 roku do templariuszy, poznał św. Bernarda, z którym połączyła go przyjaźń i wzajemny szacunek.

Pochodził z Andegawenii. Rycerzem zakonu był przynajmniej od 1127 roku. Według Wilhelma z Tyru był to "człek pobożny, pokładający ufność w Panu; znakomity rycerz, wybornie władający orężem, szlachetnej postawy i uczynków".

Przed wyborem na wielkiego mistrza znany był również jako Robert Seneszal lub Robert z Burgundii. Należał do grupy pierwszych dziewięciu rycerzy-współorganizatorów nowego zakonu. Bezpośrednim powodem jego wstąpienia do zgromadzenia było doznanie zawodu miłosnego.

Był blisko związany z francuskim dworem. Przez większość czasu przebywał we Francji. Według Odona z Deuil "czczony być winien za pobożność i za to, iż świecił szlachetnym przykładem". Był jednym z niewielu uczestników II wyprawy krzyżowej, który nie utracił dobrej reputacji. Początkowo był mistrzem prowincji francuskiej. Po ostatecznej klęsce krucjaty powrócił do Francji będąc już Wielkim Mistrzem Templariuszy. W 1152 roku złożył swój urząd i został mnichem w Clairvaux.

Pochodził z burgundzkiego rodu spod Dion. Będąc Wielkim Mistrzem Templariuszy brał udział w oblężeniu twierdzy Askalon. Według kronikarza Wilhelma z Tyru śmierć jego była wynikiem pychy i chciwości. Nie czekając na resztę armii chrześcijańskiej a chcąc wyłącznie sobie przypisać zdobycie twierdzy i zagarnąć bogate łupy, nakazał nikogo nie wpuszczać przez uzyskany wyłom w murach miasta. Sam zaś wdarł się tam na czele 40 swoich rycerzy. Został przez to odcięty od reszty armii i poległ wraz ze swoimi towarzyszami.

Był bratem matki Bernarda z Clairvaux – Alety de Montbard. Z Bernardem z Clairvaux oprócz więzów pokrewieństwa łączyła go także zażyła przyjaźń. Początkowo był mnichem opactwa cysterskiego w Clairvaux. W Jerozolimie pojawił się w 1118 r. Dołączył tam jako kapelan do bractwa Hugona de Payens i stał się tym samym jednym z 9 pierwszych braci-współorganizatorów zakonu.

W latach 1157-1159 przebywał w niewoli muzułmańskiej. Według Wilhelma z Tyru człowiek "pobożny i bogobojny". Pochodził prawdopodobnie z Tuluzy, gdzie zaraz po jego wstąpieniu do templariuszy rodzina złożyła bogate ofiary na rzecz zakonu. Był uważany za jednego z najwybitniejszych administratorów wśród Wielkich Mistrzów. W 1157 r. wraz z 88 swoimi braćmi-rycerzami został wzięty do niewoli przez Nur ad-Dina. Po dwuletniej niewoli, podczas której był przetrzymywany w Aleppo, odzyskał wolność.

Wywodził się z pikardyjskiego rodu osiadłego w Syrii. Jedyny wielki mistrz pochodzący ze wschodu. Wstąpił do zakonu w styczniu 1166 roku po śmierci żony. Pod naciskiem króla Amalryka, którego był wiernym poddanym i doradcą, w 1169 r. został wybrany Wielkim Mistrzem Zakonu. Jednak, z nieznanych powodów, po dwóch latach podał się do dymisji. Następnie towarzyszył królowi Amalrykowi w podróży do Konstantynopola. Zmarł jednak nie dotarłszy do celu podróży.

Urodził się w 1110 r. w regionie Artois we Francji. Jego starszym brat, Godfrey de Saint-Armand, był jednym z pierwszych braci-rycerzy, współzałożycieli Zakonu Templariuszy. Do zakonu wstąpił ok. 1128 r. Podczas rządów Bertranda de Blanqueforta dostał się do niewoli tureckiej. Wilhelm z Tyru opisuje go jako "męża nikczemnego, dumnego i wyniosłego, nie lękającego się Boga, nie mającego czci dla człowieka a nozdrza rozdymał mu poryw gniewu".

Doświadczony templariusz, który od 1167 roku był mistrzem Hiszpanii i Prowansji. Wielkim mistrzem został wybrany w sędziwym wieku. Nieuwikłany w politykę na wschodzie, wsławił się jako rozjemca między zwaśnionymi stronami w Outremer.