Zakon został założony przez dziewięciu szlachciców z Szampanii we Francji. Przybyli oni do Jerozolimy pod wodzą swego pierwszego Wielkiego Mistrza, Hugona z Payens.

Początkowo Templariusze za główny cel postawili sobie obronę Ziemi Świętej - Jerozolimy, a konkretniej Świątyni Salomona w Jerozolimie (Templum Salomonis - stad ich nazwa "Templariusze") przed najazdami muzułmanów, a także obronę dróg prowadzących do Ziemi Świętej.

Zakon szybko się rozrastał i zmienił taktykę walki z obronnej na zaczepno-ekspansyjno-terytorialną. Templariusze przywieźli z Ziemi Świętej do Europy ogromne bogactwo i niezwykle zaawansowana wiedzę architektoniczną, która zaowocowała nowym stylem - gotykiem. Bogactwo Zakonu stało się obiektem pożądania. Przyczyniło się również do ich zguby i upadku w dwa wieki później.

Zakon Templariuszy spełniał również rolę pewnego rodzaju "banku" we Francji, pierwszej takiej instytucji w świecie. Wpłacając daną kwotę w którejś z komandorii Zakonu, uiszczało się opłatę manipulacyjną. Powierzoną Zakonowi kwotę można było odebrać osobiście w dowolnej innej komandorii Templariuszy (przy pomocy glejtu imiennego). W ten sposób (nie licząc ogromnych datków królewskich oraz dóbr wnoszonych na rzecz Zakonu przez młodych adeptów) Zakon wzbogacił się i wybudował bardzo liczną i prężnie działająca sieć komandorii na terenie całej Francji, zyskując wciąż rosnącą popularność. Wiele osób ochotniczo wstępowało w jego szeregi.

Problem powstał dopiero wtedy, gdy król Francji, Filip IV Piękny, mający wielkie długi u Templariuszy, postanowił w podstępny sposób uwolnić się od nich. 13 października 1307 uwięził członków Zakonu we Francji, zarzucając im herezje, świętokradztwo, czary, rozpustę i spiskowanie z Saracenami.  Po długotrwałym procesie, trwającym do czerwca 1311 roku, sobór w Vienne zdecydował o kasacie Zakonu Templariuszy. Jego majątki we Francji zostały skonfiskowane (przejęte głównie przez zakon joannitów), wielu Templariuszy poniosło śmierć na stosie, w tym Wielki Mistrz Jakub de Molay oraz 54 innych dostojników zakonnych.

Ulegając naciskom króla Francji papież Klemens V rozwiązał zakon w roku 1312. Część Templariuszy  przeszła również  do zakonu joannitów (Francja, Niemcy), natomiast innym pozwolono na utworzenie nowych zakonów o odmiennych regułach, np. cysterskiej (Zakon Rycerzy z Montesa w Hiszpanii lub Zakon Rycerzy Chrystusa w Portugalii). Jednakże legendarnych skarbów Zakonu Templariuszy nigdy nie odnaleziono... Nikt, prócz samego Mistrza i Skarbnika Zakonu, nie wiedział gdzie znajdują się ukryte skarby, a ci nie wyjawili tajemnicy. Nie pomogły nawet tortury w obliczu śmierci.

Do aury tajemniczości, jaka otacza Templariuszy, przyczyniło się także przekleństwo, jakie wygłosił ostatni Wielki Mistrz zakonu, Jacques de Molay. W 1314 roku, tuż przed swoją śmiercią na stosie, potępił chciwość króla Filipa IV (1285-1314) oraz papieża Klemensa V (1305-14), zapowiadając, że zginą w tym samym roku. I faktycznie, obaj zmarli kilka tygodni później.